Jak powódź zmieniła miasto Żywiec na zawsze

Historia Żywca to opowieść o przemianach i wyzwaniach, które kształtowały to miejsce od XIII wieku. Po wielkiej powodzi w 1958 roku miasto stanęło przed koniecznością budowy zapór i relokacji mieszkańców Starego Żywca. Poznajcie fascynujące kulisy tych wydarzeń oraz ich wpływ na życie lokalnej społeczności.

Początki Żywca szacuje się mniej więcej na XIII wiek. Najprawdopodobniej na przełomie XIV i XV wieku, ze względu na niekorzystne położenie miasta, duża część mieszkańców zaczęła przenosić się na tereny przyszłego Żywca, w okolice dzisiejszego rynku. Stary Żywiec został m.in. spalony przez wojska królewskie Jakuba Dembińskiego, a w 1507 r. nawiedziła go wielka powódź. Prawdopodobnie w drugiej połowie XVI wieku wieś została ponownie lokowana przez kasztelana sądeckiego Krzysztofa Komorowskiego.

W 1921 r. pojawił się projekt przyłączenia do Żywca jednowioskowych gmin podmiejskich. Spotkał się wtedy z odmową Wydziału Powiatowego.

W 1929 r. Stary Żywiec, liczący 321 ha powierzchni, 84 domy i 720 mieszkańców, został włączony w granice administracyjne miasta. W 1937 r. w Starym Żywcu otwarto jednoklasową szkołę powszechną.

W 1958 r. Żywiec nawiedziła silna powódź, która zniszczyła większą część zabudowy miasta i zerwała wszystkie mosty na rzece Soła. W związku z tym zapadła decyzja o zapobieganiu kolejnym powodziom poprzez uregulowanie rzeki i budowę zapór w Tresnej oraz Czańcu. Sztuczne jezioro miało między innymi pochłonąć Stary Żywiec. Gdy rozpoczęto budowę zapory, rozpoczęła się też relokacja mieszkańców do sąsiednich miejscowości.

Najwięcej mieszkańców Starego Żywca przesiedlono do miejscowości Kozy. Odszkodowania, jakie otrzymywali wtedy wywłaszczeni mieszkańcy, według niektórych były mocno zaniżone. Stary Żywiec znalazł się pod wodą wraz z terenami lub częściami miejscowości Pietrzykowice, Zadziele, Zarzecza i Rędzin. nbsp;